Bakbeinið á sveitinni Sunfire var lagahöfundateymið Reggie Lucas og James Mtume en báðir þeir höfðu átt langan feril að baki sem sveitin Mtume áður en þeir stofnuðu Sunfire og gáfu út sína einu plötu árið 1982.
James Mtume hafði spilað með Miles Davis á 8. áratugnum og báðir starfræktu þeir bandið Mtume fyrir, á meðan og eftir að þeir gáfu út plötuna undir merkjum Sunfire. Ári síðar var Reggie Lucas ráðinn til að stjórna upptökum á fyrstu plötu Madonnu og á hann einnig heiðurinn að lagasmíðunum Borderline og Physical Attraction.
Ég var algjör hlunkur í gær og eyddi kvöldinu með hausinn inní videotækinu. Það verður enginn þannig aulagangur í kvöld heldur dýrindis partýstand og engar refjar. Barhopp, partýflakk og síðan kófsveitt pítsutætla í morgunmat. Halelúja. Hér er spennandi þrennd til að koma hverjum sem er í jötunmóð.
» Zomby - Tears in the Rain Massíf blanda af dubstep og old-school rave. Zomby sér um fúttið og Rutger Hauer rappar. Eða þannig.
» Telonius - Like What (vocal) Síðan gellu elektró. Ég elska svona píur með attitjút og tyggjó vafið um puttann. Það er eitthvað svo 80's New York við það.
Talandi um 80's New York, þá má hér skoða Jools Holland og einhverja gálu rúnta um Manhattan í eitís og kíkja á alla helstu klúbbana. Skemmtilegt gláp.
Ímyndin sem ég hafði af hljómsveitinni af The O'Jays var sú af sykursætri Philadelphia-sálartónlist en þegar haldið var inní 9. áratuginn voru þeir einnig iðnir við að gera dansmúsík. Það sem heillar mig við þetta lag af samnefndri plötu frá 1983 er samblanda af gamaldags textum (hver segir/syngur "you're my favorite person" nú til dags?) og ákveðinn Frank Sinatra fílíngur í flutningnum.
Ég var að spila á Karamba á laugardagskvöldið, og til minningar um fallinn meistara henti ég saman smá masjöppi, þar sem ég blandaði saman Smooth Criminal og Hearts on Fire (Joakim Remix) með Cut Copy.
Melódíurnar falla ótrúlega vel saman og ég er nokkuð sáttur við útkomuna.
Í mjög sérstakri gestafærslu fáiði hér skammt af japönsku "rare groove" en undir þann flokk falla allar þær djass/soul/funk plötur sem eru vinsælar hjá plötusöfnurum.
Gesturinn að þessu sinni vill láta kalla sig Razzlindazzlin en það er viðurnefni hans á eBay þar sem hann rekur netverslun sem selur sjaldgæf anime sándtrökk, djass, funk og fleira. Hann er jafnframt yngsti meðlimur plötusafnaraklíku DJ Muro, Kings of Diggin', og hefur farið þvert yfir allt Japan í leit að plötum. Við gefum honum orðið:
"Ruriko Ohgami fæddist í Osaka og var soul söngkona. Ferillinn hennar var stuttur en virkust var hún á seinni hluta áttunda áratugarins. Þetta lag er ansi magnað en einnig má segja það sama um plötukoverið."
Eitt uppáhalds eitíslagið mitt er lagið Words með one-hit-wonderinu F.R. David.
Mamma átti þetta lag á kasettu, merkta "Lög unga fólksins 1983" eða eitthvað álíka, og ég spilaði þetta til dauða um svipað leyti og ég áttaði mig á hvernig kasettutæki virka, sennilega svona sex ára gamall.
Ég var að finna cover af þessu lagi með bresku hljómsveitinni Tremeloes. Þeir fara vægast sagt hrjufum höndum um þetta fíngerða rafpopplag, og myndbandið er enn verra, ekki er nóg með að líkamstungumál þeirra beri með sér að þeir nenni ekki að vera þarna, heldur virðist öll umgjörð myndbandsins snúast um hvað þeim leiðist að þurfa að kovera einhvern fokkin ítalósmell.
Annars er Tremeloes alveg merkileg hljómsveit. Þeir komu upp á svipuðum tíma og bítlarnir, náðu aldrei almennilega sama risi og þeir þó að þeir hafi átt nokkra smelli, og upp úr 1966 ákveður forsöngvarinn að stinga af og meikaða sóló. Það heyrðist ekkert meira frá honum en stuttu seinna áttu þeir stærsta smellinn sinn, Silence Is Golden
Þeir halda áfram að gera svona letta poppsmelli í nokkurn tíma með góðum árangri, en upp úr 1970 ákveða þeir að fylgja tíðarandanum og gerast áleitnir tónlistarmenn. Þeir tækla það pínu vitlaust, byrja að tala um stefnubreytinguna áður en þeir gefa nokkuð út, og fóru að tala um það hvað gamla efnið þeirra hafi verið svakalega lélegt, svo lélegt að þeir sem hlustuðu á það (sumsé allir aðdáendur hljómsveitarinnar) væru hálfvitar.
Jább.
Þeir kynntu nýju plötuna sína með að kalla alla aðdáendur sína smekklausa hálfvita.
Platan seldist ekki vel.
Næstu árin börðust þeir í bökkum, túruðu landið og spiluðu lítil gigg, gáfu út eitthvað efni, en náðu aldrei aftur sömu hæðum.
Seint á níunda áratugnum hætti forsöngvari hljómsveitarinnar, Chip Hawkes, í hljómsvetinni sinni til að hlúa að tónlistarferli sonar sins, one-hit-wonderið Chesney Hawkes.
Fyrst ég var að rövla um dubstep í gær þá er ég í stuði fyrir eitt í viðbót. Ég gæti alveg trúað því að það sé að koma einhver ofboðsleg dubstep bylgja. Fyrir ári síðan vissi ég varla hvað þetta var, en núna er einsog önnur hver færsla á músík bloggunum sé um dubstep. Ekkert að því, ég er að fíla þetta.
George Lenton er breskur snilli sem býr til elektró af öllum tegundum en bestu lögin eru einmitt útúr döbbsteppuð. Hér er einn dimmur og djústeiktur hittari. Whommp!
Rétt í þessu var að detta inn um rafpóstlúguna mína nýtt lag frá Snorra Helgasyni, söngvara Sprengjuhallarinnar. Lagið, sem er fyrsta sóló-útgáfa Snorra, er aðeins meira Folk-legt en það sem Sprengjuhöllin er búin að vera að bardúsa við, og feykiskemmtilegt. Lagið verður á fyrstu sólóplötu Snorra sem má vænta síðla árs.
óóóókey ég er búinn að liggja soldið í undarlegu deildinni undanfarið og því er kominn tími á ferskt skol í hárið. Bat for Lashes er Natasha Khan frá Englandi. Hún er seiðandi blöndungur af Portishead, Donovan, Stevie Nicks og einhverri norna-elektróník. Nýja platan hennar, "Two Suns" er í nánast stöðugri spilun hjá mér þessa dagana. Alveg stórkostleg.
Orginallinn af þessu lagi er alveg sjúklega flottur en ég læt remix fljóta að þessu sinni. Útúrmökkað dubstep í vangadans stíl.
Það er eitthvað vel krípí við að syngja sálartónlist um skátadrengi en það kemur allaveganna skemmtilega út hjá söngvaranum í Quest en þau gáfu út þetta lag árið 1981. Finn bókstaflega ekkert um þessa sveit en þetta er tekið af endurútgáfu frá því í hittifyrra en fyrir áhugasama ættu eintök ennþá að finnast í plötubúðum víða um netið.
Og með wírdó meina ég snillingur. Ariel Pink fær skrúðgöngu dagsins fyrir vasklega framgöngu í skrítnipoppi og furðudiskó. Þetta er af nýjasta verki hans Scared Famous.
Mér finnst Black Moth Super Rainbow alveg æðislegt band. Sækedelískt geimpopp sem faðmar mann einsog teppi úr stjörnukuski. Alger ævintýramússík sem lætur mann vilja hlaupa um í þoku á sumarnótt. Pínu fríkað lið semsagt einsog sjá má á nöfnum meðlima: The Seven Fields of Aphelion, Power Pill Fist, Iffernaut, Ryan Graveface, Father Hummingbird og leiðtoginn Tobacco. Jamm.
Þau koma frá Pittsburgh í USA og gera alla sína tóna með eldgömlum hljóðgerflum, raddbreytum og hljómborðum. Eftir nokkrar ágætis byrjanir kom út platan Dandelion Gum árið 2007 sem sló í gegn. Hjá mér. Núna er komin út Eating Us og hún hefur verið að renna hring eftir hring í græjunum. Jæja ekki orð um það meir, fáum hljóðdæmi.
Það fer ekkert sérstaklega mikið fyrir Jim Ford í tónlistarsögunni en hann var flinkur gæji sem blandaði saman rokki, soul og kántrí á sínum stutta ferli kringum áratugamótin '60-'70. Hann gleymdist í einhverju dóp móki í marga áratugi en þegar safnpakki með verkum hans kom út 2007 vaknaði áhugi á Jim og til stóð að gefa út nýtt stöff með honum. Þá var Jim einmitt búinn að sparka eitrinu og faðma Jesú og var því til í tuskið. En örlögin, hin grimma stjúpmóðir gripu þá í taumana og Jim fannst látinn í hjólhýsinu sínu í fyrrahaust.
Tékkið á Jim Ford. Ef þið fílið Nick Lowe, Van Morrison og þannig rock-n-soul dúdda þá fíliði Jim.
Joe Pug er krúttlegur gítargutlari frá Ameríkunni sem spilar heiðarlega fólkmúsík í anda Bob Dylan og allra þessarra gaura.
Eftir lífskrísuna sem er öllum svona tónlistarmönnum svo nauðsynleg ákvað hann að henda í smá tónlistarferil. Hann gaf út stuttskífuna Nation of Heat á fyrri hluta síðasta sumars, og er breiðskífa á leiðinni í ár.
Hann er á stöðugri tónleikaferð í sumar, spilar meðal annars á Bonnaroo og Newport Folk Festival, en auk þess mun hann heiðra okkur íslendinga með nærveru sinni á Café Rósenberg 2. júlí.
Tónleikarnir byrja kl. 9, og munu tónlistarbræður hans þeir Bob Justman og Snorri Helgason úr Sprengjuhöllinni hita upp. Miðaverð er einn þúsundkall.
Betra er seint en aldrei, hér er boogie skammtur vikunnar sendur út á laugardegi.
Change var diskóband sem var stofnað árið 1979 á Ítalíu og var með þá óþekkta soul söngvarann Luther Vandross innanborðs. Tónlistin sem sem þau sendu frá sér var undir miklum áhrifum frá bandarísku sveitinni Chic og þau slógu í gegn með fyrstu plötu sinni sem kom út 1980. Hér er magnað titillag plötunnar í lengdri útgáfu.
Eitt af því skemmtilegra sem gerist þegar ég fer út að leita að plötum er að rekast á eitthvað akkúrat ekki í þeim stíl sem maður var að leita að. Í nýlegum boogie-leiðangri rakst ég á þessa elektró-rapp klassík í boði JJ Fad og með Arabian Prince á trommuheilatökkunum. Stórgóð kaup fyrir ca. 400 krónur íslenskar með hressu disslagi á B-hliðinni.
Þetta var að detta inn í tölvuna hjá mér og ég verð að skella því inn rétt áður en ég fer út. Flotterí á laugardegi.
Útskýringin á laginu krefst einbeitingar: Hér höfum við hljómsveit að nafni Mason Proper að covera lag hrokagikksins Kanye West 'Love Lockdown'... en undirspilið er blanda af fyrrnefndu lagi og smelli LCD Soundsystem 'Get Innoucuous'. En ekki hvað?
Alveg framúrskarandi stuð sem vekur hina dauðu. Og þvílíkur munur er að heyra þetta lag sungið án ógeðis Cher-róbótaraddarinnar í Kanye útgáfunni.
Goldie Alexander gaf einungis út eina plötu á öllum ferli sínum en þó gaf hann út nokkrar smáskífur áður en platan "Fool In Love" kom út árið 1983. Þetta lag sem er hér á boðstólum er ekki af breiðskífunni hans sem er stórgóð heldur er hér hörkulag af smáskífu frá 1981.
Alan Wilkis félagi okkar var að gefa út nýja EP plötu, 'Pink And Purple'. Alan er flinkur svefnherbergispródúsent og marghljóðfærameistari sem gerir út frá Brooklyn, NY. Hann staðsetur sig í eitís með glás af soul og vangadansi helltu yfir. Allskonar smart fólk lagði honum lið á EPinu, meðal annars lið úr TV on the Radio og Yeah Yeah Yeahs. Endilega tékkið á Alan á vefnum, hlustið á titillagið og takið einn sveittan vangara undir reykvélinni.
Í tilefni þess að það er kominn föstudagur er hér annað stórgott lag með sveitinni Cheri en eins og glöggir muna var fyrsta innslagið af þessum lið lag með þeirri sveit. Eitt lag í viðbót sem kemur öllum í gott skap.
Alltaf þegar það kemur lag úr Blade Runner í shuffle þá læt ég restina rúlla. Stórfenglegt listaverk. Vangelis á skilið sæti meðal grísku goðanna. Seifur–Herakles–Vangelis.
Fyrir þetta innslag er hér lag sem myndi varla kallast boogie, en undir formerkjum proto-boogie eða "fyrirrennara boogie" smelli ég þessu hér upp. Svo er þetta svo ótrúlega fokkings gott lag.
Veit lítið sem ekkert um þessa hljómsveit nema að þetta lag kom upprunalega út á seinnu hluta 8. áratugarins á vegum Ananda útgáfunnar á sjö-tommu í litlu upplagi en var svo endurútgefið í "dans útgáfu" (þar sem seinni helmingi lagsins var lengdur) á tólf-tommu örlítið síðar. Þessi dans-útgáfa var svo endurútgefin tvívegis nýverið (þar sem upprunalega útgáfan fer á mikinn pening), annars vegar á 12" frá Booton og á þessari 7" en báðar eru kostakaup með ótrúlega fínum lögum í hinni hliðinni.
Þá er skollin á ferðahelgi með tilheyrandi pollagöllum, regngrilli og úrkomudrykkju. Ég er farinn út í sveit að spila Kubb og hlusta á kántrí tónlist, enda ekkert annað hægt þegar það er sumar og ekki malbik í augsýn. Conway Twitty er einn af borðfótum dreifbýlistónlistarinnar og leggur hann til tvö lög í dag. Fyrst einn táratogara og svo einn af sínum mörgu dúettum með Lorettu Lynn. Dásemd og volæði alveg hreint.
Hin sænska Robyn er skæð í dansvæna poppinu eins og margir ættu að vita, enda kom hún hingað um daginn að spila mússík ofan í gesti á Jacobsen með löðrandi árangri. Hún leitar hér til nágrannalanda og slæst í hóp með norðmönnunum í Röyksopp og saman færa þau okkur lag sem er að mínu mati fyrsti ofsasmellur sumarsins. Alveg endalaust flott lag með melódíu sem lætur engan ósnortinn. Syntharnir fengnir að láni frá New Order og bakraddir frá Eurythmics. Semsagt sam-norræn faux-níundaáratugs dansdramatík af flottustu sort.
Í þetta skiptið er hér annað dæmi um skemmtilega textagerð í boogie-i, lag í rólegri kantinum frá fjölskyldusveitinni Sylvers af plötu þeirra Concept frá árinu 1981.
Proggað, djassað, fönkað stöff frá Afríku. Ég finn reyndar afar fátt um þetta band, annað en að þeir koma frá Ghana og gáfu út perlur einsog þessa um miðjan áttunda áratuginn. Tónlistin talar bara. Fínt grúf og brass kafli sem drepur zebrahesta með augnaráðinu einu saman. Njótið að fara á tónlistarsafarí.
Eina svefnlausa nótt fyrir nokkrum árum var ég ásamt nokkrum bekkjarfélögum heima hjá samnemanda okkar, Kristni Gunnari Blöndal að klippa vídeó fyrir skólaverkefni. Við skiptumst á að klippa fram á morgun, og hlustuðum á meðan á músík og spjölluðum. Eitt lagið sem var spilað var I'm Not In Love með 10cc. Þetta lag hefur lengi verið í uppáhaldi hjá mér, mér þótti sérstaklega skemmtilegt að hlusta á það þegar ég var pínu að vorkenna sjálfum mér á einhverjum stelpubömmer, enda er það það sem lagið snýst um.
Kristinn sagði sögu lagsins vera þá að annar höfundur samdi það á túr með bandinu til að slæva eldheitar tilfinningar sínar til konunar sem hann gat ekki verið hjá. Sársaukinn yfir því að fá ekki að njóta nærveru konunar sem hann elskaði var svo mikill að hann varð að reyna að blekkja sjálfann sig til að slá á verkinn.
Fallegt!
Fyrir forfallna tónlistarnirði mæli ég svo með Wikipedia greininni um lagið. Lýsingin á því hvernig kórinn í laginu var búinn til fannst mér sérstaklega spennandi og sniðug.
Ég mæli með stórskemmtilegri grein sem DJ/Rupture skrifaði nýverið um AutoTune effektinn. AutoTune er græjan sem brenglaði röddina í Cher svo eftirminnilega í laginu Believe, og hlustendur FM957 þekkja úr tónlist T-Pain og 90% af öllum öðrum erlendum popplögum stöðvarinnar.
Ó hvað ég elska 50's ballöður. Maður segist alltaf vilja upplifa hina og þessa tíma. Stundum vildi maður vera uppi í seventís, að hlusta á diskó í glitrandi limósínu. Stundum hefði maður verið til í að upplifa tryllt partý á bannárunum. En ég held þó í fullri alvöru að mitt eina sanna drauma tímaflakk sé til fiftís.
Að fara í bíó, deila sjeik og halda síðan brjálað partý þar sem strákarnir fleygja stelpunum upp í loftið í óðum dans. Allar stelpurnar í pilsum með mynd af hundi á og strákarnir í leðurjökkum. Svo þegar Marty McFly er búinn að taka gítarsóló er vangað alla nóttina með fögur lög einsog þetta í glymskrattanum.
Eitt af þeim lögum sem ég hef verið hrifinn af frá því að ég var lítill er Where Do You Go To (My Lovely) eftir Peter Sarstedt. Það er eitthvað við hádramatíska melódíuna sem hreyfir við manni, í bland við exótískt sögusvið textans sem transporterar hugann út í lönd og aftur í tímann.
Um daginn uppgötvaði ég lag með Divine Comedy sem virðist hafa sömu eiginleika. Eins og í lagi Sarsteds er verið að lýsa konu í hástétt evrópu. Þessir karakterar virðast þó vera vissar andstæður. Vinkona Sarsteds er ung og heillandi hástéttardama, hvers fortíð sem fátæklingur kemur í ljós í seinni hluta lagsins. Hins vegar er daman sem Hannon yrkir um fædd inn í peninga, hefur lifað hinu sjarmerandi lífi en hefur upplifað vissa hnignun á seinni árum.
Tónlist Divine Comedy er pínu sér á báti. Það sem hann gerir viðist eiga rætur sínar á sjötta og sjöunda áratug síðustu aldar, en miklu frekar í evrópu en ameríku. Tónlist hans minnir reyndar rosalega mikið á bernskuár Eurovision keppninar, dramatíkin, settlegar strengjaútsetningarnar og vel smíðaðar melódíurnar minna á bestu lögin sem komu úr keppninni áður en hún varð svona hallærisleg á áttunda áratuginum, en svo á hann reyndar líka eitt og eitt lag sem mér finnst óbærilega leiðinlegt, sem er eitthvað sem þessi keppni hefur boðið upp á hvert einasta ár sem hún hefur verið haldin.
Hannon er búinn að vera að í hátt í tuttugu ár og hefur gefið frá sér fullt af góðu dóti, ef þið fílið þetta þá er fullt meira til með honum sem mikið er spunnið í.
Con Funk Shun var langlíf funk sveit sem átti feril sem að spannaði yfir 20 ár, frá byrjun 8. áratugarins til miðbiks þess tíunda. Árið 1981 kom út platan 7 þar sem þennan boogie gullmola er að finna innan um rokkskotin funk lög og ballöður.
Hinn sænski Kleerup er poppþyrstum helst kunnur fyrir smellinn 'With Every Heartbeat' sem hann gerði með Robyn. Auk þess gerði hann fyrirtaks poppalbúm, nefndu eftir sjálfum sér sem kom út í fyrra.
Við höfum hér undir höndum ólgandi ferskt lag með honum sem mun öll hjörtu bræða. Þvílíkt grípandi tónverk sem bókstaflega ýtir sjálft á repeat hnappinn. Sumarsmellur hinn fyrsti. Svona dægursnilld gæti bara komið frá Svíþjóð, þar sem dansinn dunar enn og pulsurnar grilla sig sjálfar.
Ég hef mjúkan, meyran blett fyrir svona gerðu-það-sjálfur frík-folk liði sem tekur upp á kasettur og notar dótaharmonikkur eða eitthvað þannig. Eat Skull frá Portlandi í Óregon eru svefnherbergis furðufuglum til fyrirmyndar. Þessir hressu, súru krakkar flytja okkur hér skrítnipopp sem mætti nota í lokaatriði myndar eftir Harmony Korine eða Richard Linklater.
Jæja kominn tími á smá hristing hérna. In Flagranti frá Bráklyn leika hér fyrir dansi og ég skal hundur heita ef þeim er ekki fúlasta alvara með hasarinn. Belaðir synthar og taktur sem stígur yfir sína eigin ömmu til að tæla þig á parketið.
Ég er búinn að krukka agnarlítið í laginu, gera það stabílla, straumlínulagaðra og enn graðara. Njótið og út á lífið þjótið.
All tracks are for discovery purposes only and are available for a limited amount of time.
If you like what you hear, please support the artists by purchasing their music.
If you are representing an artist and want a track removed,
let us know and it will be done.
We love to hear new music. Send all submissions here.
